Grubość powłok można mierzyć nieniszcząco za pomocą metody indukcji magnetycznej.
Warunkiem jest magnetyczne podłoże, na przykład stal lub żeliwo. Sama powłoka natomiast musi być niemagnetyczna.
Metoda ta jest zatem odpowiednia do pomiaru powłok galwanicznych, takich jak cynk i chrom, a także farb i tworzyw sztucznych.
Sonda do pomiaru metodą indukcji magnetycznej składa się z rdzenia stalowego, wokół którego nawinięta jest cewka wzbudzająca. Przez tę cewkę przepływa prąd zmienny o niskiej częstotliwości (zwykle w zakresie kilku Hz). Powoduje to powstanie zmiennego pola magnetycznego wokół biegunów rdzenia.
Gdy końcówka sondy zbliża się do materiału podłoża elementu, wtedy materiał ten wzmacnia zmienne pole magnetyczne. Na cewce pomiarowej wzrasta amplituda napięcia. Sygnał na cewce zależy od odległości między biegunem sondy a magnetycznym materiałem podłoża. W przypadku elementów pokrytych powłoką odległość ta odpowiada grubości warstwy.
Norma ISO 2178:2016 określa metodę nieniszczącego pomiaru grubości niemagnetycznych powłok na podłożach wykonanych z ferromagnetycznych metali. Pomiar jest dotykowy i nieniszczący dla typowych powłok. Sondę lub przyrząd z wbudowaną sondą przykłada się bezpośrednio do mierzonej powłoki. Grubość powłoki jest wyświetlana na przyrządzie.
W normie ISO 2178:2016 termin „powłoka” odnosi się do materiałów takich jak na przykład farby i lakiery, powłoki galwaniczne, powłoki emaliowane, powłoki z tworzyw sztucznych, powłoki proszkowe oraz okładziny.
Uwaga: Metoda ta może być również stosowana do pomiaru powłok z materiałów ferromagnetycznych na materiałach niemagnetycznych (zob. ISO 2361).